Τι είναι η επικονδυλίτιδα του αγκώνα ;

Η επικονδυλίτιδα του αγκώνα είναι μια εκφυλιστική πάθηση των τενόντων που καταφύονται στην οστική προεκβολή (επικόνδυλος) που βρίσκεται στην έξω πλάγια επιφάνεια του αγκώνα.

Ποια είναι τα συμπτώματα ;

Υπάρχει πόνος, συχνά πολύ έντονος, στην έξω πλευρά του αγκώνα, ο οποίος μπορεί να συνοδεύεται από καυσαλγίες. Ο πόνος επιδεινώνεται με την άσκηση πίεσης στην πλάγια επιφάνεια του αγκώνα ή κατά την προσπάθεια σύλληψης ή/και ανύψωσης αντικειμένων πολλές φορές ακόμη και πολύ ελαφρών όπως ένα ποτήρι. Στις πιο σοβαρές περιπτώσεις ο πόνος υπάρχει ακόμη και στην ηρεμία, αντανακλά στο αντιβράχιο, ενώ μπορεί να συνυπάρχει οίδημα και ερυθρότητα του αγκώνα.

Πώς γίνεται η διάγνωση ;

Για τη σωστή διάγνωση χρειάζεται

Καλό ιστορικό

Φυσική εξέταση (ψηλάφηση της περιοχής από το γιατρό για την εντόπιση του πιο ευαίσθητου σημείου, ανεύρεση επώδυνων κινήσεων κτλ)

Η ακτινογραφία δεν είναι απαραίτητη

Σπάνια μπορεί να χρειασθεί μαγνητική τομογραφία η οποία αναδεικνύει τις διαταραχές που συμβαίνουν στην κατάφυση του τένοντα στο οστούν.

Ποια είναι η θεραπεία ;

Στις περισσότερες περιπτώσεις εφαρμόζουμε αρχικά τη συντηρητική (μη χειρουργική) αγωγή. Η ανακούφιση από τον πόνο είναι ο κύριος στόχος της θεραπείας.

Αυτό επιτυγχάνεται με

-  Αποφυγή δραστηριοτήτων και κινήσεων που επιδεινώνουν τα συμπτώματα

-  Εφαρμογή πάγου στην έξω επιφάνεια του αγκώνα

-  Χορήγηση παυσίπονων ή μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων

-  Φυσικοθεραπεία

-  Εφαρμογή νάρθηκα πηχεοκαρπικής άρθρωσης ή άλλων επιδέσμων

Τα συμπτώματα θα πρέπει να βελτιωθούν σημαντικά μέσα σε 4-6 εβδομάδες. Αν αυτό δε συμβεί, το επόμενο στάδιο θεραπείας είναι η έγχυση κορτικοστεροειδούς στην πάσχουσα περιοχή η οποία μπορεί να μειώσει τη φλεγμονή του τένοντα και να ανακουφίσει τον ασθενή, αν και υπάρχει πολλή συζήτηση για την μακροχρόνια αποτελεσματικότητα του φαρμάκου. 

Τελευταία χρησιμοποιούμε ενέσιμο κολλαγόνο, πλάσμα πλούσιο σε αιμοπετάλια (PRP) ή και υαλουρονικό οξύ σε συνδυασμό με μαννιτόλη με πολύ καλά αποτελέσματα.

Εφόσον τα συμπτώματα υποχωρήσουν μπορεί να χρειασθεί φυσικοθεραπεία που περιλαμβάνει διατάσεις, μυική ενδυνάμωση της περιοχής κτλ.

Σπανιότερα μπορεί να χρειασθεί η χειρουργική θεραπεία εφόσον η συντηρητική αγωγή δεν αποδώσει.